Pater Pio (1887-1968) is een van de meest bijzondere personen in de katholieke Kerk van de twintigste eeuw. Hij werd geboren als Francesco Forgione op 25 mei 1887 te Pietrelcina (Benevento, Italië). Toen hij 15 was, trad hij bij de Kapucijnen van Oost-Italië in en onderging jaren van innerlijke zuivering. Hij had visioenen en extases, een zeer innige verbondenheid met God, maar ook perioden van ziekten en diepe duisternis. Hij aanvaardde dit alles met een totale overgave. In 1918 ontving hij in San Giovanni Rotondo de wondetekenen van de Heer, de stigmata. Verdachtmakingen hadden tot resultaat dat hij jarenlang geen apostolaat mocht verrichten. Nederig, gehoorzaam en volhardend bracht Pater Pio deze tijd in afzondering door. Steeds duidelijker werd zijn zending voor hem: in eenheid met de lijdende Christus een teken en bemiddelaar zijn van Gods verlossend handelen.

Vanaf 1933 mocht hij weer de Eucharistie vieren en vulde ook het dagelijks en langdurig biecht horen zijn dagen. Pas in de jaren veertig kon hij zijn andere plannen waarmaken: het oprichten van een modern ziekenhuis in San Giovanni Rotondo ('Casa Sollievo della Sofferenza') en het stichten van gebedsgroepen.
Ontelbaren kwamen bij hem biechten of zijn Heilige Mis meevieren; zij gingen als nieuwe mensen naar huis. Velen sloten zich aan bij een gebedsgroep van Pater Pio. Al tijdens zijn leven sprak men van vele wonderen op zijn voorspraak.

Wereldwijd zijn mensen, door het leven en werk van Pater Pio, naar het hart van het geloof gebracht en geïnspireerd tot de navolging van Jezus Christus. Ook na zijn dood voltrekken zich deze genaden door zijn voorspraak. Pater Pio is gestorven op 23 september 1968. Op 16 juni 2002 is hij door Johannes Paulus II heilig verklaard.

De gebedsgroepen van Pater Pio staan onder auspiciën van het ziekenhuis in San Giovanni Rotondo (de ‘Casa’ of wel het ‘Huis ter Verlichting van het Lijden’) en zijn wereldwijd verspreid en kerkelijk erkend. Het officieel statuut bepaalt: